Słownik pojęć

Część padającego światła, którą ciało niebieskie odbija. Jasne, lodowe powierzchnie mają wysokie albedo, ciemny pył i skały niskie.

Gęsta pozostałość po gwieździe podobnej do Słońca: masa porównywalna ze słoneczną w objętości zbliżonej do Ziemi.

Ślady chemiczne lub fizyczne, które mogą wskazywać na obecność życia, na przykład określone połączenie gazów w atmosferze planety.

Mała, chłodna gwiazda typu widmowego M. Najliczniejszy rodzaj gwiazd w Drodze Mlecznej, świeci słabo, ale żyje bardzo długo.

Pozorna droga Słońca na tle gwiazd w ciągu roku. Wzdłuż niej widzimy też planety i Księżyc.

Kątowa odległość planety od Słońca widziana z Ziemi. Merkurego i Wenus najlepiej obserwuje się w największej elongacji.

Okres we wczesnym Wszechświecie, gdy promieniowanie pierwszych gwiazd i galaktyk ponownie zjonizowało neutralny wodór.

Promieniowanie wypełniające cały Wszechświat, pozostałość z czasu, gdy miał około 380 tysięcy lat.

Orbita przebiegająca nad biegunami lub w ich pobliżu. Satelita na takiej orbicie z czasem widzi całą powierzchnię Ziemi.

Jednostka odległości równa około 3,26 roku świetlnego. Z takiej odległości promień orbity Ziemi widać pod kątem jednej sekundy łuku.

Wydłużenie fal światła docierającego od obiektu, który się oddala, lub przez rozszerzanie się przestrzeni. Mierzy się je w widmie.

Odległość, jaką światło pokonuje w próżni w ciągu roku: około 9,46 biliona kilometrów.

Napęd, który przyspiesza zjonizowany gaz polem elektrycznym. Daje mały ciąg, ale zużywa bardzo mało paliwa.

Człon dodany przez Einsteina do równań ogólnej teorii względności. Dziś najprostszy opis ciemnej energii jako stałej energii próżni.

Eksplozja białego karła w układzie podwójnym. Ma przewidywalną jasność, dlatego służy do mierzenia odległości we Wszechświecie.

Egzoplaneta o masie większej niż Ziemia, ale wyraźnie mniejszej niż Neptun. Nazwa mówi o masie, nie o warunkach do życia.

Najciemniejsza, centralna część cienia, na przykład podczas zaćmienia lub w plamie słonecznej.